Δεν είμαι των trends. Ποτέ δεν ήμουν, ειδικά στα bar που σε έναν ιδανικό (δικό μου) κόσμο οποιαδήποτε υπόνοια χιπστερισμού απλώς θα απαγορευόταν.
Από την Ελένη Νικολούλια
Και θα μου πεις, τι είναι χίπστερ τελικά και ποια είναι τα όρια μεταξύ σύγχρονου και κουλαμάρας; Θα το αναλύσουμε αυτό μια άλλη φορά, ωστόσο τώρα θα σταθώ σε μία Τρίτη βράδυ που στο Instagram μου πετάχτηκε το “Τέλειον” (sic) μπαρ! Μία ξύλινη μπάρα, ένα logo παλιακό αλλά polished, ένα ποτήρι Negroni, ένας bartender με πουκάμισο, καθρέφτες, ηχεία, άψογος φωτισμός. “Σε αυτό το bar πρέπει να πάω!”
Στο 40 της Ιθάκης, σχεδόν στην πλατεία Αμερικής, εκεί που όλα είναι γκρι, κάπου υπάρχει μια καλογυαλισμένη, ολόλευκη πόρτα ανελκυστήρα με ένα note “Τέλειον” από πάνω. Ψαρώνεις. Αν ήταν χρώμα, το Τέλειον θα ήταν peach σαν τις αποχρώσεις του χώρου του. Είναι μεγάλο, λαμπερό, πεντακάθαρο. Με καθρέφτες στα ταβάνια, με sexy φωτισμό ηλιοβασιλέματος, με ονειρεμένα έπιπλα-βιτρίνες του προηγούμενου αιώνα. Το Τέλειον, βλέπεις, ήταν κάποτε το ομώνυμο ζαχαροπλαστείο και προς μεγάλη του τιμή τα έπιπλα, το λογότυπο, η αύρα, το μωσαϊκό στο πάτωμα, παρέμειναν.
Και ο κόσμος! Τι όμορφος κόσμος; Χαρούμενος, πολύχρωμος, χαμογελαστός. Με ποτήρια cocktail στο χέρι, με διάθεση υπέροχη, χορευτική. Μα ήταν και αυτή η μουσική. Ούτε που ξέρω τι άκουγα αλλά ήταν τόσο ταιριαστό και μελωδικό. Με ήχους που έβγαιναν από βινύλια αλλά στο υπόσχομαι όχι όσο πολυφορεμένο ακούγεται πλέον αυτό. Τόσο-όσο χορευτικό, τόσο-όσο ηλεκτρονικό. Εδώ μάλλον θα γίνονται φανταστικά party. Ελπίζω δηλαδή γιατί φαίνεται πως η μουσική στο Τέλειον αποτελεί βασικό κομμάτι του concept. Ο Dj έχει την δική του, περίοπτη θέση στη μέση του μαγαζιού, τα ηχεία “φωνάζουν” την πανάκριβη ποιότητά τους, οι θαμώνες όλο και κουνιόντουσαν κι ας ήταν working day η επόμενη.
Στο Τέλειον υπάρχουν δύο μπάρες σε μικρή απόσταση η μία από την άλλη. Σαν τσαχπινιά του interior που του πάει η αλήθεια είναι τόσο πολύ. Ξύλινες και οι δύο, με παλιακού τύπου σκαμπό και τον κόσμο να σφηνώνεται όπως μπορεί για μια θέση περιμετρικά των bartender. Το concept είναι self service. Αν θέλεις ποτό, πας, το παραγγέλνεις, περιμένεις, το παίρνεις. Πρωτότυπο για μεγάλο μαγαζί, σίγουρα convenient για την εργοδοσία, εύκολο στην υλοποίηση σε μισογεμάτο μαγαζί, δεν έχω ιδέα πώς θα λειτουργεί όταν ο χώρος θα γεμίζει.
Αν θέλεις να καθίσεις, και δεν είσαι τύπος της μπάρας, δεν ξέρω καν γιατί διαβάζεις αυτό το site. Όπως και να’ χει, στο Τέλειον μπορείς να κάτσεις περιμετρικά του χώρου σε booth, χωρίς όμως τραπέζι. Έχει την πλάκα του, αλλά προσωπικά δεν είναι το αγαπημένο μου. Μεγάλωσα για να κρατάω το ποτό μου στο χέρι, άσε που ζεσταίνεται και γρήγορα. Ή μάλλον σκέτο μεγάλωσα.
Και φτάνουμε στις επιλογές του ποτού, τις οποίες για καλή μας τύχη υπογράφει η πολύ ταλαντούχα Πόπη Σεβαστού. Οκτώ επιλογές σε classics, από Dry Martini και Old Fashioned μέχρι Bobby Burns και Americano, δύο options σε Gin & Tonics (με ξινόμηλο και με συνδυασμό τριαντάφυλλου-δεντρολίβανου) και τέσσερα Signature cocktails που ουσιαστικά αποτελούν twists σε classics: Ένα rum sour με μπανάνα, ένα 50/50 Martini με sherry και αρώματα από ginger και μοσχοκάρυδο, ένα άψογο Apricot & Sherry Negroni με ένα blend από Manzanilla και Pedro Ximenez Sherry και ένα Spritz με κόκκινα φρούτα. Ένα μενού απλό, ξεκάθαρο και to the point που δεν φωνάζει, αλλά συντροφεύει.
Το Τέλειον είναι ένα μπαρ πολύ διαφορετικό από άλλα κυρίως γιατί είναι απλό σε όλα του. Δεν τα έχει πολυαναλύσει τα πράγματα και γι’ αυτό, άθελά του (ή και εντελώς επίτηδες), έχει προκαλέσει χαμό. Δίνει έμφαση στη μουσική και αυτό είναι υπέροχο και θέλω πολύ να ξαναπάω, ελπίζοντας να βρω μια θέση στις μπάρες του. Είναι hype; Μπορεί, αλλά δικαίως αν θες την γνώμη μου.
Υ.Γ: Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκομαι σε ένα καφέ. Η παρέα δίπλα μου αναζητά το μπαρ που θα πάει το βράδυ. “Πάμε στο Τέλειον, να τελειώνουμε”, είπε κάποιος. Όλοι συμφώνησαν, όλοι χαμογέλασαν, όλοι έχουν κάτι να περιμένουν. Και αυτό, είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για ένα νέο μπαρ.
Ιθάκης 40, Αθήνα