Για ένα ποτό που κατά 75% τουλάχιστον αποτελείται από χυμό ντομάτας και 20% από αλκοόλ, είναι εντυπωσιακό πόσες πολλές απόψεις, συνταγές και διαμάχες υπάρχουν γι’ αυτό το υπόλοιπο 5%!
Από την Ντένη Καλλιβωκά
Το καλύτερο Bloody Mary που έχω πιει στην ζωή μου ήταν στο 69 Colebrooke του Tony Conigliaro στο Λονδίνο- οι παλιότεροι το θυμάστε. Η περιγραφή έγραφε απλά «βότκα infused με horseradish, αναμιγμένο με μείγμα ντομάτας» αλλά η γεύση αποτελεί από τότε σημείο αναφοράς στην παλέτα μου για Bloody Mary.
Το Bloody Mary είναι διάσημο για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι γιατί ήταν το ποτό που έπιναν πολλοί και επώνυμοι- Χεμινγουέι ας πούμε- για να συνέλθουν από το hangover. Και πιάνει. Δεν κάνω πλάκα. Ένα Bloody Mary με το πρωινό, όταν ξυπνάς με το κεφάλι κουδούνι και έχεις συνέλθει. Έχει να κάνει με χημεία. Άσε που μπορείς να μετρήσεις το ντοματοχυμό σαν ένα από τα πέντε «φρούτα & λαχανικά» της ημέρας.
Κάποιοι λένε ότι το όνομα του αναφέρεται στην Mary Tudor την βασίλισσα Μαίρη 1η της Αγγλίας, μετά από τις σφαγές των προτεσταντών. Αν και η ιδέα του ποτού για hangover υπήρχε από την από τον μεσαίωνα και τις «ταβέρνες» της εποχής, τα γευστικά προσόντα της ντομάτας ανήκουν σε πολύ νεότερο κομμάτι του Δυτικού πολιτισμού. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι τον 18ο αιώνα θεωρείτο δηλητηριώδης. Το αρχικό ποτό για hangover ήταν ένα μείγμα ωμού αυγού, μπύρας και μαυροπίπερου, που πινόταν μονοκοπανιά. Σήμερα γνωστού με το όνομα “Prairie Oyster” (με ουίσκι ή μπράντι αντί της μπύρας).
Το αυθεντικό Bloody Mary παραδοσιακά λέγεται ότι δημιουργήθηκε από τον George Jessel και αργότερα τελειοποιήθηκε από τον Fernand Petiot, που πρώτος από όλους πρόσθεσε μπαχαρικά σε αυτό που αρχικά ήταν βότκα με ντοματοχυμό. Για μια δεκαετία, 1940-1950, το ποτό ονομαζόταν “Red Snapper” γιατί το “Bloody Mary” θεωρείτο πολύ άγριο ακόμη και για ένα αλκοολούχο ποτό. Το κοκτέιλ Bloody Mary, έτσι όπως το γνωρίζουμε σήμερα, πρωτοφτιάχτηκε στο μπαρ του ξενοδοχείου St. Regis στην Νέα Υόρκη, από τον Petiot- που μόλις είχε έρθει από την Γαλλία. Και είναι αυτό που έπινε ο Hemmingway, ο Joe DiMaggio, η Marilyn Monroe και ο Dali- που ζούσαν στο St. Regis εκείνη την περίοδο- μόνο που αντί για Bloody Mary το παράγγελλαν σαν Red Snapper.
Αν και το Bloody Mary ποτέ δεν έφυγε από την επικαιρότητα, σίγουρα είχε περάσει μία φάση παρακμής. Μέχρι το remake του The Great Gatsby με τον Leonnardo Di Caprio το 2013, όταν τα πάντα γύρω από τα speakeasy bars και τα κρυμμένα ποτά (σε ντοματοχυμό στην συγκεκριμένη περίπτωση), είδαν πάλι μια αναγέννηση.
Πλέον στα καλά μπαρ του δείχνουν ιδιαίτερο σεβασμό. Οι bartenders ψάχνουν ποιοτικά υλικά και δίνουν την δική τους ερμηνεία στην βασική συνταγή. Το βασικό για ένα καλό Bloody Mary είναι σίγουρα οι πολύ ποιοτικές πρώτες ύλες. Μια εξαιρετική βότκα ή τζιν με προσωπικότητα, για να μπορούν να σταθούν δίπλα στα μπαχαρικά και να μην εξαφανίζονται . Και φυσικά η ισορροπία. Όχι αρκετό Horseradish, Worcestershire sauce, tabasco, σέλινο και αλάτι και το ποτό είναι εντελώς flat. Υπερβολή από τα παραπάνω και χάνεται η βάση, το αλκοόλ. Αλλά επειδή τελικά το Bloody Mary είναι από εκείνα τα κοκτέιλ που βασίζονται καθαρά στα γούστα του καθενός, το καλύτερο, είναι αυτό που αρέσει σε εσένα.
Αν θα το έλεγες γαστρονομικό ποτό; Σίγουρα ναι. Αν φέρω στο μυαλό μου εκείνο του Colebroke Row αλλά εκείνο που είχε φτιάξει κάποια στιγμή του Shingo Gokan, με βότκα, χυμό τομάτας, μαρμελάδα πράσινης τομάτας και rim από αλάτι στο χείλος από το μισό ποτήρι. Ο συνδυασμός με το αλάτι και την τομάτα δημιουργούσε μία απόλυτη αίσθηση umami.
Όπως και να έχει είναι το ποτό που ξυπνάει την παλέτα σου πριν το φαγητό. Με τι θα το δοκίμαζα; Σίγουρα με οστρακοειδή. Ας πούμε θα έδενε απίθανα με ένα ωμό στρείδι, διαφορετικά θα ταίριαζε πολύ καλά με μεξικάνικη και Ταϋλανδέζικη κουζίνα και άλλα ασιατικά πιάτα με έντονα εξωτικά στοιχεία. Η Sandrae Lawrence μου είχε πει παλαιότερα «απίθανο δίπλα σε roast beef»
Δείτε εδώ τρία κορυφαία Bloody Mary από τους Θάνο Προυναρού, Γιάννη Πετρή και Αριστοτέλη Παπαδόπουλο.